Λίγο πριν…λίγο αφού…

•Νοέμβριος 10, 2008 • Σχολιάστε

20071128-img135.jpg, originally uploaded by ο πλοηγός….

Ξάφνου,
δεν έχω καμία επιθυμία για νύχτα,
για λαμπτήρες πυρακτώσεως και κρυφούς φωτισμούς…

Κάπως,
δεν επιθυμώ καθόλου την ψύχρα,
τις ουρές στα μαγαζιά και τις λακούβες στα πεζοδρόμια…

Χρειάζομαι,
το άπλετο…ίσως και το άπληστο μαζί,
το διάφανο…ίσως εκτός απ΄το διαπνέων…

Εσύ.
The magician’s wand wrapped around your perfect waist…
Διάστικτο δέρμα,

Ονειροπέδιο.

Advertisements

Οταν είναι παχιές οι μύγες…

•Αύγουστος 25, 2008 • 1 σχόλιο

20080106-img290, originally uploaded by ο πλοηγός….

Τον Αύγουστο,
θα τον κλείσω μέσα σ’ ένα παλιό γραφείο…
με τρύπες από σαράκι…
που πια υπηρετεί σε μια ταβέρνα…δίπλα στην θάλασσα…
κι υποκρίνεται πως δεν πέρασαν από πάνω του τόσα γραπτά…

Τον Αύγουστο,
θα τον απλώσω πάνω σε μια πλαστική ξαπλώστρα…
κιτρινισμένη απ’ το φως…
που έπιασε φιλίες με τις κατσίκες…γηγενείς η όχι…
και τώρα πια τρώνε ψίχουλα απ’ το ίδιο χέρι…

Και κάθε καλοκαίρι θα ρωτά ζαλισμένος…
«Δεν με αγάπησες ακόμη..?»
«Ίσως…» θα σκέφτομαι χαμογελώντας…
μα δεν θα απαντώ…

Τοίχος…απλά….

•Ιουλίου 16, 2008 • Σχολιάστε
Χτες ήρθες να με δεις από το σπίτι…
Μόνη…
Ήρθες με τον κρύο αέρα του κλιματιστικού,
το ζεστό νερό στο ντους…
και τα σεντόνια με την απόχρωση που είχες προσέξει…
Δεν κοιμήθηκα όσο έμεινες…
Αφού μιλούσαμε,
φυσικό δεν είναι…?
Μα κι έπειτα…
αυτό δεν ήταν ύπνος που με κάλυψε…
μια ακινησία ίσως…
μια αναμονή γεγονότων…
Μια καταιγίδα στη γέννηση της,
σαν το πρώτα κύματα του οργασμού…
που κατεβαίνουν στα χείλη μου,
απ’ τα δικά σου…

In vitro…

•Ιουνίου 24, 2008 • Σχολιάστε

 

here come the rain again, originally uploaded by fanfaron.

Outside…

rain scatters the evidence…

What was mended…

is hastily disintegrated anew…

No more will I fail to sense…

the sharpness of time…

or the elegance of dreams migrating…

Break the glass…

Live…

Die…

Sunset blvd…

•Μαΐου 12, 2008 • 1 σχόλιο

20071229-img215.jpg, originally uploaded by ο πλοηγός….

Όταν η άσφαλτος
πάρει την γεύση της χρυσόσκονης…
κι ο χρόνος λιώσει πάνω της
σαν ατσάλινο έλασμα…

Τότε θα διαγράψω,
την πρώτη μαγική τροχιά μου…
και θα αλλαλάζω…
φορώντας κατάσαρκα το καλοκαίρι…

In memoriam…

•Μαΐου 6, 2008 • 2 Σχόλια

Από σήμερα ένας άνθρωπος που αγάπησα πολύ δεν είναι πλέον εδώ…

Η γιαγιά μου, η Ευτυχία…,έζησε πολλά…και δύσκολα…

Ήρθε στην Ελλάδα το 1938, πρόσφυγας στα 16 της…

Μου είναι δύσκολο να φανταστώ πως θα ήταν νέα…πως ήταν η ζωή της στον τόπο που άφησε πίσω της….εκεί στην Μαύρη Θάλασσα, στο Σοχούμ…

Γύρισα σπίτι αργά…και σβήνοντας την μηχανή του αυτοκινήτου έβαλα τα χέρια μου πάνω στο τιμόνι και ακούμπησα εκεί το πρόσωπο μου…

Ακόμα και με τα μάτια κλειστά διέκρινα το κόκκινο φωτάκι του συναγερμού που αναβόσβηνε στο ταμπλό…για πρώτη φορά έμοιαζε με εκείνα τα λαμπάκια που έχουν πάνω τους τα μηχανήματα των νοσοκομείων…

Δεν μπόρεσα να κλάψω…

Αντίο Ευτυχία…

Πάσχα, ξανά…

•Απρίλιος 28, 2008 • Σχολιάστε

Είμαι στη θάλασσα…

Αυτή που έχει για στολίδια της τα φορτηγά,
τις νυσταγμένες φάτσες στην ουρά για τα τοστ
και τους φραπέδες…

Ένα βαπόρι είμαι,
στην ράδα του παραδείσου…

Περιμένω να ξεφορτώσω,
τις ψυχές…
που κολλάνε στην γλώσσα μου τα ονόματα τους…
κάθε φορά που την φουντάρω στο φυτοπλαγκτόν…
στων πόλεων τους βυθούς…

Είμαι στην θάλασσα

Αυτή που σαλιώνει τα σύννεφα,
με τις κορφές των κυμάτων…

Μες την αγκαλιά της θα μεταμορφωθώ,
σε φάλαινα ή σε ναυάγιο…
μέχρι να με διαλύσει…
να με σκορπίσει…

Μέσα σας…