10 μέρες…

20060805-_MG_1406, originally uploaded by ο πλοηγός….

Όταν έφυγες έβαλα ένα ποτήρι παγωμένο γάλα και κουλουριάστηκα στον καναπέ…Ήθελα την αίσθηση του κρύου στην γλώσσα μου.

Δεν θα κοιμόμουν αμέσως είπα…ήθελα να ακούσω την σιωπή, που ανέπνεε στο δωμάτιο πριν μπεις, να ξαναπαίρνει την θέση σου.

Ο χρόνος με εγκατέλειψε χωρίς προειδοποίηση…Μέχρι τα χαράματα με πήγε ένα όνειρο ασυνάρτητο.

Δεν το θυμάμαι…Ξεχάσα τα πάντα…Ένιωσα να με ξεχνούν τα πάντα…

Κατά τις 5 σηκώθηκα και πήγα σαν υπνοβάτης στο υπνοδωμάτιο.

Τι λέξη κι αυτή…άτοπη εντελώς…Έπεσα στο κρεβάτι διαγώνια…

Νέα εβδομάδα…Όλα είναι πιο γυμνά…Σαν κορμιά…Σαν σύρματα…

Περί ταξιδίων…

 20060315-IMG_7961.jpg, originally uploaded by ο πλοηγός….

Κάποιες στιγμές,σπάνιες ομολογώ…το μυαλό μου ταυτίζει,την αφετηρία με τον προορισμό…Πριν ξεκινήσω έχω φτάσει…όταν φτάνω είναι σαν να μην έφυγα ποτέ…Ο Χρόνος κι η Απόσταση με εποπτεύουν…Όπως τα είπες ήταν Αλβέρτο…Όλα ενιαία γεννήθηκαν…

The unsustainable edge…

Είμαι απλώς μια νιφάδα.Ένα καταραμένο fractal…Η μορφή  μου πάντα αναπαράγει τον εαυτό της.Χωρίς σχέδιο.Το ζήτησα έτσι…Η απλότητα όμως,πληρώνεται πολύ ακριβά εν τέλει… 

Rain in Sepia…

Νιώθω την έξαψη του οδηγού πριν την καμπή…

υποσκάπτω ηδονικά το γυαλιστερό μου μέλλον…

τσαλακώνω λίγο λίγο τα περιτυλίγματα…

δαγκώνω τα δώρα…

κρεμιέμαι απ’ το δέντρο…

βρέχει ρε γαμώτο ?

ή απλώς στάθηκα

κάτω από ένα χείμαρρο λέξεις…?

χωρίς δέρμα πια…

χωρίς νεύρα…μυς….

μόνον υπόσταση…

και μια διάσταση μαγική του πράγματος…

την έχει ότι κι αν πεις…

μα αν το πεις να ξέρεις…

θα σε διαψεύσω κατηγορηματικά…

τα μαγικά είναι κρυφά…

κι οι οφθαλμαπάτες ερωμένες μου…

The future…

Κοιτώ τον δρόμο από τον πέμπτο όροφο…

Πάει καιρός που ήμουν τελευταία φορά εδώ…

Βλέπω μόνο τους ήχους του δρόμου…

Ακούω μόνο τα χρώματα του πλήθους…

Ι’m hovering…

Μέτρα μου λίγο χρόνο ακόμα…

Όσο Ομόνοια – Μοναστηράκι…

Και θα σε βρω…

Σίγουρα θα σε βρω…

Έτοιμος…

Foreground  

Prefabricated αγωνίες…πόσο σιχαίνομαι τα ετοιματζίδικα…κι ας με άρπαξαν νωρίς από την μύτη…

 

Μετά το πρώτο κλάμα όμως…αυτό ο καθένας με τον τρόπο του…

 

Ήλιος….πανσέληνος…θάλασσα…κύματα…άνεμος…βουνά…φιλιά…αγκαλιές…τραγούδια…χάδια…αστέρια…παραλίες…χιόνι…

 

Νύχτες…

 

Όλα προκάτ….fucking tags…

 

Με αισθήσεις δανεικές από ένα network drive αόρατο αντιλήφθηκα ως τώρα τον κόσμο…

 

Τέλος…

 

Το κουτί της Πανδώρας είναι και επισήμως ανοιχτό…

 

Υπέροχο και φοβερό…

 

Πρόσεξες ; Δεν είπα έρωτας…

 

Έχω άποψη…

 

Μα δεν μπορώ να σου πω…

 

Είναι η μόνη άβυσσος που ξέρω…

 

Δεν την μοιράζομαι…

 

Background

 

Της επιλογής σου…

 

Λίγο με αφορά…

 

Αν και…τώρα που το λες…

 

Μπορείς να δοκιμάσεις κι αυτό…

On defenses…

Διαβάζω σιωπηλά

 

“από μέσα μου” όπως λένε…

 

όπως κάνω έρωτα…

 

όπως σου μιλούσα πάντοτε…

 

με μια σήραγγα για ηχείο

 

που το ταβάνι της στάζει ασημόβροχο…

 

και το τέλος της συγκλίνει

 

αναπόφευκτα με την αρχή της…

 

Ο μισός πόνος δεν είναι αρκετά κοφτερός…

 

η μισή οδύνη δεν καταδύεται σε κανένα βάθος…

 

η μισή ελπίδα αχρείαστη διακόσμηση του εγώ…

 

 

Ή ολότελα ανυπεράσπιστος ή τίποτα…

Fısıltı…

 

Βρίσκομαι διάσπαρτος ανάμεσα στους ανθρώπους

 

τους άπειρους άδειους χώρους…

 

που κρύβονται στο μεσοδιάστημα της ύλης…

 

Εκεί χαμογελώ

 

εκεί πλήττω…

 

αν με ακούς τώρα

 

ίσως να φοβάσαι..

 

ίσως πάλι απλώς να ντύθηκες μια άλλη ζωή

 

που είχα μόλις ξεκουμπώσει από πάνω μου…

 

Οι παγωμένοι ψίθυροι πεθαίνουν γρήγορα.

 

Δύσκολος χειμώνας για ωτακουστές…

O ανεπαίσθητος κόσμος…

Φως.

Διάνυση ταχύτατη

του απέραντου

κι αντίθετα…

Σκότος.

Κατάβαση ταχύτατη

στο εσώτερο έρεβος…

Να μετρήσω.

Την ταχύτητα του σκότους

η έσχατη φιλοδοξία

στον ανεπαίσθητο κόσμο…