Τοίχος…απλά….

Χτες ήρθες να με δεις από το σπίτι…
Μόνη…
Ήρθες με τον κρύο αέρα του κλιματιστικού,
το ζεστό νερό στο ντους…
και τα σεντόνια με την απόχρωση που είχες προσέξει…
Δεν κοιμήθηκα όσο έμεινες…
Αφού μιλούσαμε,
φυσικό δεν είναι…?
Μα κι έπειτα…
αυτό δεν ήταν ύπνος που με κάλυψε…
μια ακινησία ίσως…
μια αναμονή γεγονότων…
Μια καταιγίδα στη γέννηση της,
σαν το πρώτα κύματα του οργασμού…
που κατεβαίνουν στα χείλη μου,
απ’ τα δικά σου…

~ από Magus στο Ιουλίου 16, 2008.

Υποβολή απάντησης