In memoriam…
Από σήμερα ένας άνθρωπος που αγάπησα πολύ δεν είναι πλέον εδώ…
Η γιαγιά μου, η Ευτυχία…,έζησε πολλά…και δύσκολα…
Ήρθε στην Ελλάδα το 1938, πρόσφυγας στα 16 της…
Μου είναι δύσκολο να φανταστώ πως θα ήταν νέα…πως ήταν η ζωή της στον τόπο που άφησε πίσω της….εκεί στην Μαύρη Θάλασσα, στο Σοχούμ…
Γύρισα σπίτι αργά…και σβήνοντας την μηχανή του αυτοκινήτου έβαλα τα χέρια μου πάνω στο τιμόνι και ακούμπησα εκεί το πρόσωπο μου…
Ακόμα και με τα μάτια κλειστά διέκρινα το κόκκινο φωτάκι του συναγερμού που αναβόσβηνε στο ταμπλό…για πρώτη φορά έμοιαζε με εκείνα τα λαμπάκια που έχουν πάνω τους τα μηχανήματα των νοσοκομείων…
Δεν μπόρεσα να κλάψω…
Αντίο Ευτυχία…
Χαμογέλα, αγοράκι… Τώρα έχεις έναν άγγελο να φροντίζει τη δική σου Ευτυχία από ψηλά. Μπορείς απλά να σηκώνεις το βλέμμα σου και να της λες ένα γειά. Η σκέψη μου είναι μαζί σου.
Ποτέ δεν μπορούσα να πω “ευχαριστώ” όταν μου έλεγαν κάτι τέτοιο…όχι από εγωισμό. Για κάποιο λόγο ένιωθα ότι μείωνε την χειρονομία του άλλου, ότι έβαζε μια τόση δα τυπικότητα μέσα σε όλα…
Γι’ αυτό δεν σου λέω ευχαριστώ…
Θα σου πω όμως ότι χαμογέλασα…