Rain in Sepia…
Νιώθω την έξαψη του οδηγού πριν την καμπή…
υποσκάπτω ηδονικά το γυαλιστερό μου μέλλον…
τσαλακώνω λίγο λίγο τα περιτυλίγματα…
δαγκώνω τα δώρα…
κρεμιέμαι απ’ το δέντρο…
βρέχει ρε γαμώτο ?
ή απλώς στάθηκα
κάτω από ένα χείμαρρο λέξεις…?
χωρίς δέρμα πια…
χωρίς νεύρα…μυς….
μόνον υπόσταση…
και μια διάσταση μαγική του πράγματος…
την έχει ότι κι αν πεις…
μα αν το πεις να ξέρεις…
θα σε διαψεύσω κατηγορηματικά…
τα μαγικά είναι κρυφά…
κι οι οφθαλμαπάτες ερωμένες μου…
..μα σαν κάτι να απειλείς με αυτές τις λέξεις.
κι αν δεν σε φοβηθεί τι θα κάνεις εν’τέλει..;
σσσσσς μην το πεις.. “τα μαγικά είναι κρυφά”