The future…
Κοιτώ τον δρόμο από τον πέμπτο όροφο…
Πάει καιρός που ήμουν τελευταία φορά εδώ…
Βλέπω μόνο τους ήχους του δρόμου…
Ακούω μόνο τα χρώματα του πλήθους…
Ι’m hovering…
Μέτρα μου λίγο χρόνο ακόμα…
Όσο Ομόνοια – Μοναστηράκι…
Και θα σε βρω…
Σίγουρα θα σε βρω…
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΟΜΟΝΟΙΑ ΜΟΝΑΤΗΡΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ?15ΛΕΠΤΑ.ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ 5 ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ 1 ΩΡΑ!!!!!!ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΝΡΕΙΣ. ΤΟΝ/ΤΗΝ ΒΡΗΚΕΣ? ΑΛΗΘΕΙΑ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΩ ΠΟΙΟΝ/ΠΟΙΑ ΨΑΧΝΕΙΣ????ΑΓΑΠΗΤΕ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΜΑΓΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ ΣΥΧΝΑ ΤΟΝ ΠΕΜΠΤΟ ΟΡΟΦΟ ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΔΙΑΕΤΕΙ ΜΟΝΟ ΤΡΕΙΣ ΟΡΟΦΟΥΣ!!!!
αν περιπλανιόμουν ανάμεσα από αυτά τα κτίρια, θα’θελα να ήμουν πάνω σε ένα ερωτευμένο σύννεφο σαν αυτό στο παραμύθι του Χικμέτ, αλλά δεν θα με λέγανε Αισέ, θα με έλεγαν Σόνια όπως έλεγαν τη γιαγιά μου και μπορεί να έμοιαζα με την Αισέ. και αυτή η βόλτα θα ήταν ωραία γιατί μπορεί να συναντούσα πουλιά και ουράνια τόξα και ίσως κάποιον που θα έβλεπα σε ένα από τα ανοιχτά παράθυρα και που ίσως ερωτευόμουν. ξέρεις, σε αυτό το γκρίζο λέω αποκλείεται, κάπου είναι κρυμμένο πολύ χρώμα.
εμένα αυτή την εικόνα μου έφεραν στο μυαλό οι φωτογραφίες.